Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil ormanların bembeyaz karlar altında kaldığı soğuk bir kış günü varmış. O kış günü, küçük Sincap Fındık, ağacının kovuğunda sıcacık uyuyordu. Fındık'ın üzerinde kırmızı yün bir atkı, başında da aynı renkte bir bere vardı. Kahverengi tüyleri pırıl pırıldı. Minik elleriyle en sevdiği çam kozalağını tutuyordu.
"Hapşuuu!" Fındık hapşırdı. Karnı "Gurrr!" diye ses çıkardı. Açtı.
Fındık, kovuğundan dışarı baktı. "Püfür püfür" kar yağıyordu.
"Off, çok açım!" dedi Fındık. "Ama dışarısı çok soğuk!"
Cesaretini topladı. Kırmızı atkısını sıkıca sardı, beresini başına geçirdi. "Fışır fışır" karların üzerinde yürümeye başladı.
Fındık, karların altına sakladığı fındıklarını arıyordu. "Eşele eşele!" diye toprağı kazdı.
Birden bir ses duydu. "Hımhımhım..."
Kızıl tüylü, uzun burunlu Tilki Kurnaz, sinsi sinsi yaklaşıyordu. Tilki'nin yırtık pırtık kahverengi bir ceketi vardı. Gözleri "pırıl pırıl" parlıyordu, ama açlıktan mı, yoksa kötülükten mi belli değildi.
"Ne yapıyorsun orada, küçük sincap?" dedi Tilki Kurnaz. Sesi "hırrr" diye çıktı.
Fındık korktu. "Fındık arıyorum," diye mırıldandı.
"Hımm, fındık mı?" Tilki Kurnaz sırıttı. "Ben de çok açım. Tüm fındıklarını bana ver!"
"Ama o zaman ben aç kalırım," dedi Fındık. Gözlerinden yaşlar "şırıl şırıl" akıyordu.
"Umurumda değil!" diye kükredi Tilki Kurnaz. "Hemen ver onları, yoksa..."
Tilki Kurnaz, Fındık'ın üzerine atıldı. "Hüp!" diye Fındık'ın fındık kesesini kaptı.
"Hayır!" diye bağırdı Fındık.
Tilki Kurnaz, karda "patır patır" koşmaya başladı. Koşarken ayağı bir taşa takıldı. "Güm!" diye yere kapaklandı.
Fındık kesesi "zıp zıp" havaya fırladı. Tüm fındıklar karın içine "cumburlop!" diye dağıldı.
Tilki Kurnaz ağlamaya başladı. "Vay canına! Şimdi ne yapacağım? Aç kaldım!"
Fındık, Tilki Kurnaz'ın yanına geldi. Gözleri hala yaşlıydı ama Tilki'nin halini görünce içi burkuldu.
"Tilki Kurnaz," dedi Fındık. "Neden bu kadar açgözlüsün?"
Tilki Kurnaz başını eğdi. "Ben tembelim. Kimseyle paylaşmak istemedim. Şimdi her şeyimi kaybettim."
Fındık, Tilki'ye gülümsedi. "Hepimiz hata yaparız. Gel, birlikte fındıkları toplayalım. Sonra da paylaşırız."
Tilki Kurnaz şaşırdı. "Gerçekten mi?"
Fındık ve Tilki Kurnaz, karların içindeki fındıkları "tıkır tıkır" toplamaya başladılar.
Çok geçmeden büyük bir yığın fındık biriktirdiler.
"Buyur Tilki Kurnaz, bunlar senin," dedi Fındık. Kendi payından Tilki'ye daha fazla verdi.
Tilki Kurnaz'ın gözleri doldu. "Teşekkür ederim Sincap Fındık. Sen çok iyisin. Ben de bundan sonra paylaşmayı öğreneceğim."
Birlikte fındıklarını yediler. "Çıtır çıtır!" sesleri ormanda yankılandı.
Tilki Kurnaz, o günden sonra tembelliği bıraktı. Herkesle yiyeceklerini paylaştı.
Böylece soğuk kış günü, Tilki Kurnaz'a önemli bir ders vermiş oldu. Fındık ise her zaman olduğu gibi neşeli ve iyi kalpliydi. İki yeni dost, sıcacık kar yuvalarında mışıl mışıl uyudular.
...Bu sıcak ve ders dolu masal, paylaşmanın güzelliğini ve dostluğun değerini bir kez daha göstererek mutlu sonla bitti.
