Bir varmış bir yokmuş, uzak bir köyde Keloğlan yaşarmış. Keloğlan’ın üzerinde yamalı, kahverengi bir cübbe, altında bol bir şalvar olurdu. Saçları hiç yoktu, başı parlak ve yuvarlaktı. Keloğlan çok sabırlı bir çocuktu. Köyün yakınında gizemli bir elma ağacı vardı. Bu ağaç yılda sadece bir kez altın elma verirdi. Ama elmaları koparmak için doğru zamanı beklemek gerekirdi.
Köyde bir de Kasımpaşalı adında zengin bir adam yaşardı. Kasımpaşalı çok aceleciydi. Üzerinde gösterişli, mor kadife bir kaftan, parmaklarında simli yüzükler vardı. Kasımpaşalı altın elmaları hemen isterdi. Ağacın başında beklemeye başlardı. Ama sabrı çabuk biterdi. “Hışşş!” diye dalları sertçe sallardı. “Güm!” diye yere düşerdi. Elmaları erken koparmaya çalışırdı. Elmalar da “Çatırt!” diye çürür, kararır, leş gibi kokardı.
Keloğlan ise öyle yapmazdı. O, ağacın altında sessizce beklerdi. Rüzgar “Fıss fıss” diye eserdi, Keloğlan beklerdi. Güneş “Pırıl pırıl” parlar, Keloğlan beklerdi. Kasımpaşalı, Keloğlan’a kızardı. “Hey Keloğlan!” diye bağırırdı. “Ne diye boşuna bekliyorsun? Bu ağaçtan kimse altın elma alamaz!”
Keloğlan usulca gülümsedi. “Her şeyin bir zamanı var Kasımpaşalı Efendi,” dedi. “Acele edenler pişman olur.” Kasımpaşalı Keloğlan’ın sözlerine aldırmazdı. Yine aceleyle dallara tırmanırdı. Ama her seferinde eli boş dönerdi. Keloğlan ise bir yandan masal dinler, bir yandan şarkı mırıldanırdı.
Bir sabah, güneş tam tepeye çıktığında, altın elmalar “Şıngır mıngır” diye sallanmaya başladı. Elmaları gören Kasımpaşalı yine atıldı. “Şimdi tam zamanı!” diye bağırdı. Keloğlan onu durdurdu. “Biraz daha sabır, Kasımpaşalı Efendi,” dedi. Tam o anda, elmalar kendiliğinden “Cumburlop!” diye Keloğlan’ın yere serdiği temiz bezin üzerine düşmeye başladı. Bir bir, parlak parlak. Kasımpaşalı şaşkınlıkla olanları izledi. Ağzı açık kalmıştı.
Keloğlan bütün altın elmaları topladı. Köye götürdü. Elmaları ihtiyacı olan herkesle paylaştı. Kasımpaşalı ise boş elleriyle evine döndü. Aceleciliği yüzünden hiçbir şey elde edemedi. Keloğlan’ın sabrı sayesinde köy halkı mutlu oldu. Sabır, Keloğlan’ı ve köyü zengin etmişti.
...Bu Keloğlan masalı, sabrın değerini ve hayatımızdaki güzellikleri nasıl getirdiğini gösteren harika bir dersle sona eriyor.
