Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil bahçeli şirin bir evde bembeyaz tüyleriyle ünlü, adı Pamuk olan çok cesur bir kedi yaşarmış. Pamuk'un gözleri iki zümrüt gibi parlarmış, boynunda ise mini minnacık, kırmızı bir fular takılıymış. O, evin sahibi Ayşe Teyze'nin biricik dostuymuş.
Ayşe Teyze, yanakları pembeleşmiş, örgülü bembeyaz saçları olan, çiçek desenli önlüğüyle her zaman güler yüzlü bir kadındı. Parmaklarında gümüş yüzükler, burnunda ise kalın camlı yuvarlak gözlükler taşırdı. Pamuk'u çok sever, ona her gün süt ikram edermiş. Pamuk da Ayşe Teyze'nin kucağında "Mırrr mırrr" diye mırlayarak uyumaya bayılırmış.
Bir sabah, Ayşe Teyze dikiş dikerken, en sevdiği, parıl parıl parlayan sedef düğmesini masanın üzerine koymuştu. Tam o sırada, pencereden içeri simsiyah, parlak tüylü, uzun ve eğri gagalı, adı Karagagalı olan kurnaz bir karga süzüldü. Karagagalı'nın gözleri fıldır fıldır dönerdi, her zaman parlak bir şeyler çalmak isterdi.
Karagagalı pencere pervazına kondu. "Gak gak!" diye seslendi, "Bu parlak şey ne kadar da güzel! Tam bana göre!" Hızla uçarak masadaki düğmeye doğru pike yaptı. Pamuk, Karagagalı'yı görür görmez "Hırrr!" diye kükredi. Hemen yerinden fırladı, bir roket gibi Karagagalı'nın peşine düştü.
Karagagalı düğmeyi gagasına kaptığı gibi "Vınn!" diye bahçeye doğru uçtu. Pamuk da "Miyav miyav!" diye bağırarak peşinden koştu. Karagagalı ağaçların arasına daldı, Pamuk da çevik bacaklarıyla "Pıt pıt pıt" diye atlayarak onu takip etti. Bir an, Karagagalı dallara takıldı, "Tak tak tak!" diye sesler çıkararak dengesini kaybetti.
Düğme, Karagagalı'nın gagasından kayıp düştü. "Cumburlop!" diye küçük bir su birikintisine yuvarlandı. Pamuk hiç düşünmedi, suya atladı. Soğuk su tüylerini ıslattı ama Pamuk aldırmadı. Hızlıca düğmeyi ağzına aldı ve karaya çıktı. Karagagalı, şaşkınlıkla Pamuk'a baktı. Pamuk ona cesurca bakarak "Miyav!" dedi, "Çalmak kötü bir şeydir! Bu düğme Ayşe Teyze'nin!"
Karagagalı utancından başını eğdi. Yavaşça "Gak..." diye mırıldandı ve havalandı. Bir daha asla bir şey çalmamaya yemin etmişti. Pamuk, ağzında düğmeyle eve döndü. Ayşe Teyze, Pamuk'un ıslak tüylerini görünce endişelendi ama düğmeyi görünce çok sevindi. Pamuk'u sımsıkı kucakladı.
"Benim cesur kedim!" diye fısıldadı Ayşe Teyze. Pamuk, Ayşe Teyze'nin kucağında mırıl mırıl uykuya daldı. O günden sonra Pamuk'un cesareti tüm bahçede dilden dile dolaştı. Herkes onun ne kadar dürüst ve kahraman bir kedi olduğunu anladı. Dürüstlük her zaman kazanırdı, tıpkı cesaret gibi.
...İşte bu cesur kedi Pamuk'un macera dolu masalı da burada sona erdi, bize küçük kahramanların yüreğinde ne büyük bir cesaret taşıdığını gösterdi.
