Bir varmış bir yokmuş, yemyeşil bir ormanda hayvanlar yaşarmış. Tavşan Zıpzıp çok hızlıydı. Beyaz tüyleri pırıl pırıl parlar, kırmızı papyonu boynunda salınırdı. Ayı Boz ise kocaman ve güçlüydü. Kahverengi postu güneşte parlar, üzerinde mavi bir yelek taşırdı. Serçe Cıvıl minicik ama sesi çok güzeldi. Renkli tüyleri gökkuşağı gibiydi. Bu hayvanlar bayramı çok severdi.
Bayram sabahıydı. Herkes neşe içinde hazırlanıyordu. Tavşan Zıpzıp taze havuçlar topladı. “Havuçlar hazır! Çıtırt, çıtırt!” dedi. Ayı Boz ise ballı çörekler yaptı. “Ohh, mis gibi koktu!” diye mırıldandı. Serçe Cıvıl şarkılar söylüyordu.
Ama Tilki Kurnaz başka planlar yapıyordu. Tilki Kurnaz’ın turuncu tüyleri vardı. Sivri burnu ve kuyruğu hep tetikteydi. Üzerine mor bir pelerin giymişti. Tilki Kurnaz, diğerlerinin yiyeceklerini gizlice almayı düşündü. “Hmm, bu havuçlar benim olmalı,” diye düşündü. “Ballı çörekler de!”
Tilki Kurnaz, kimse görmeden Tavşan Zıpzıp'ın havuç sepetine yaklaştı. “Pıt pıt,” adımlarla yürüdü. Tam bir havuç alacakken, Serçe Cıvıl onu gördü. “Cıvıl cıvıl! Ne yapıyorsun Tilki Kurnaz?” diye sordu Serçe.
Tilki Kurnaz irkildi. “Ben mi? Ben sadece kokluyordum,” dedi kekeleyerek. Ama Serçe Cıvıl inanmadı. “Yalan söylüyorsun! Sen havuçları çalacaktın!” Tilki Kurnaz öfkelendi. “Sus bakalım minik kuş!” dedi.
Tavşan Zıpzıp ve Ayı Boz sesleri duydu. Koşarak geldiler. “Ne oluyor burada?” diye sordu Ayı Boz. Serçe Cıvıl anlattı. “Tilki Kurnaz havuçları çalmaya çalışıyordu!”
Tilki Kurnaz hemen yalan söyledi. “Hayır! Ben sadece yardım ediyordum. Yere düşenleri topluyordum.” Tavşan Zıpzıp üzüldü. “Ama benim havuçlarım sağlamdı,” dedi. Ayı Boz, Tilki Kurnaz'a baktı. “Tilki, dürüst olmalısın. Bayram paylaşma zamanıdır.” Tilki Kurnaz başını eğdi. Yalan söylediği için utandı.
Ayı Boz, Tilki Kurnaz'a bir ballı çörek uzattı. “Al bakalım. Açsan isteyebilirsin, çalmana gerek yok,” dedi nazikçe. Tavşan Zıpzıp da bir havuç verdi. “Evet, hepimiz paylaşırız.”
Tilki Kurnaz şaşırdı. Hiç beklemiyordu. Yüzü kızardı. “Ben... ben çok pişmanım,” diye fısıldadı. O gün Tilki Kurnaz bir ders aldı. Dürüst olmanın ve paylaşmanın ne kadar güzel olduğunu anladı. Hep birlikte bayram sofrasına oturdular. Sofrada bol bol yiyecek vardı. “Hapır hupur” yediler. “Şırıl şırıl” sularını içtiler.
O günden sonra Tilki Kurnaz hiç kimsenin eşyasını çalmadı. Hep dürüst ve yardımsever oldu. Her bayramda orman hayvanları bir araya gelir, neşeyle şarkılar söylerdi. “Cıvıl cıvıl!” diye Serçe Cıvıl öterdi. “Güm, güm!” diye davullar çalardı. Tüm hayvanlar mutlu mesut yaşadı.
...Ve Tilki Kurnaz'ın dürüstlüğü öğrendiği, Ayı Boz'un cömertliğiyle parlayan, Tavşan Zıpzıp ve Serçe Cıvıl'ın neşeli kutlamalarıyla dolu bu bayram masalı, ormanda her zaman hatırlanacak bir dersle sona erdi.
