Bir varmış bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, şırıl şırıl akan, yemyeşil sazlıklarla çevrili bir dere varmış. Bu derede Pırıltı adında, küçücük, gümüş pullu bir balık yaşarmış. Pırıltı minicikmiş ama yüreği kocaman, merakı da dağlar kadarmiş. Derenin suyu pırıl pırıl akarken, güneş ışıkları suyun üzerinde dans edermiş. Rüzgar sazlıklara ninni fısıldar, su kuşları neşeyle şakırmış. Pırıltı, bu huzurlu derede yüzmeyi, yosunların arasında saklambaç oynamayı çok severmiş.
Gel zaman git zaman, bir sabah Pırıltı uyanmış ki ne görsün? Derenin suyu biraz azalmış gibiymiş. Önce önemsememiş ama günler geçtikçe su seviyesi daha da alçalmış. Büyük balıklar endişeyle fısıldaşmaya başlamışlar. 'Su neden azalıyor ki?' demiş biri. Diğeri 'Yukarıda bir sorun olmalı ama orası tehlikeli,' diye eklemiş. Pırıltı merakla kulak kabartmış. Yaşlı ve bilgili bir sazan balığı, 'Derenin yukarısı, suyun geldiği yer, bilinmezlerle dolu. Oraya gitmek küçük bir balık için çok tehlikeli,' demiş.
Ama Pırıltı'nın yüreği yerinde durmamış. Dere, sanki içten içe ağlıyormuş gibi gelmiş ona. 'Ben gitmeliyim,' diye fısıldamış kendi kendine. Minicikmiş ama içindeki cesaret, okyanuslar kadar büyükmüş. Kimseye belli etmeden, sessizce yüzünü derenin yukarılarına doğru çevirmiş. Sazlıklar ona yol göstermiş, suyun fısıltısı 'Git, Pırıltı, git!' der gibiymiş. Yola çıkmış küçük balık, gözleri kararlı, yüzgeçleri hızlı hızlı çarparak.
Pırıltı yüzdükçe, dere daralmış, taşlar büyümüş. Daha önce hiç görmediği yerlerden geçmiş. Bazen akıntıya karşı yorulmuş, bazen kocaman bir su kaplumbağasının gölgesinden korkmuş. Ama her defasında içindeki ses, 'Devam et!' demiş. Yol kenarındaki çiçekler ona gülümsermiş, güneş ışınları yolunu aydınlatırmış. Bir kayanın dibinde, bilge bir kurbağa görmüş. Kurbağa, Pırıltı'nın kararlı yüzünü görünce, 'Yukarıda, dar geçitte, suyun akışını yavaşlatan bir şey var sanırım, küçük dostum,' diye vıraklamış. Bu sözler Pırıltı'ya umut vermiş.
Pırıltı, kurbağanın tarif ettiği yere ulaşmış. Gerçekten de, derenin en dar yerinde, dallar, kurumuş yapraklar ve küçük taşlar birikmiş, adeta bir set oluşturmuşlar. Su bu engeli aşmakta zorlanıyor, hızı kesiliyormuş. İşte bu yüzden su azalıyormuş! Pırıltı, bu kadar büyük bir yığını tek başına nasıl temizleyeceğini düşünmüş. Ama pes etmemiş. Minicik burnuyla dalları itmeye başlamış, incecik kuyruğuyla yaprakları savurmuş. Bir iki su böceği de Pırıltı'nın çabasına şaşırmış, onlar da küçük dalları iteklemeye başlamışlar.
Pırıltı, var gücüyle çalışmış. Yüzgeçleri ağrımış, pulları tozlanmış. Ama o, deresinin eski haline dönmesi için durmadan çabalamış. Bir yaprağı kenara çekmiş, bir dal parçasını itelemiş. Saatler geçmiş. Sonunda, küçücük bir boşluk açmayı başarmış! Ve o küçük boşluktan, su coşkuyla akmaya başlamış. Önce ince bir çizgi, sonra daha gür, sonra daha hızlı... Su engeli aşmış, derenin aşağısına doğru neşeyle yola koyulmuş. Pırıltı, yorgun ama mutlu bir şekilde geriye bakmış. Gökkuşağı gibi parlayan pulları, zaferle ışıldıyormuş.
Pırıltı, suyun arkasından süzülerek aşağıya doğru inmeye başlamış. Su artık daha hızlı akıyor, dere yeniden dolmaya başlıyormuş. Sazlıklar sevinçle sallanmış, ağaçlar alkışlar gibi yapraklarını hışırdatmış. Pırıltı, kendi yuvasına döndüğünde, tüm balıklar sevinçle etrafına toplanmışlar. 'Su geri geldi! Dere yeniden coşkuyla akıyor!' diye sevinç çığlıkları atmışlar. Yaşlı sazan balığı, Pırıltı'ya sevgiyle bakmış. 'Minik Pırıltı, sen bize kocaman bir ders verdin. En büyük sorunları bile en küçük yürekler çözebilirmiş,' demiş.
O günden sonra Pırıltı, deredeki tüm balıkların kahramanı olmuş. Kimse artık onun küçücük olduğuna bakıp küçümsemezmiş. Çünkü bilmişler ki, cesaretin büyüklüğü bedenin büyüklüğünde değil, kalbinin büyüklüğündeymiş. Pırıltı, deresinde mutlu mesut yaşarken, her gün yeni maceralara yelken açarmış. Ve bu masal da burada bitmiş, akıp giden sular gibi.
