Bir varmış bir yokmuş. Uzaklarda, dağların eteğinde, yemyeşil bir köy vardı. Adı Güneşköy'dü. Güneşköy'ün üzerinde her zaman beyaz, kabarık bulutlar gezerdi. Ama bir tanesi vardı ki, diğerlerinden çok farklıydı. O bir Uyuyan Bulut'tu.
Uyuyan Bulut, gri ve yumuşacık bir yorgan gibiydi. Gözleri hep kapalıydı. Tatlı tatlı uyurdu. Onu kimse uyandıramazdı. Köyde iki sevimli çocuk yaşardı: Elif ve Can. Elif'in sapsarı saçları iki yandan örgülüydü. Üzerinde mavi puantiyeli, uçuş uçuş bir elbise vardı. Can'ın yanakları tombul tombuldu. Kırmızı bir tişört ve yeşil bir şort giyerdi.
Uyuyan Bulut günlerdir, hatta haftalardır uyuyordu. "Hııırrr... Hııırrr..." diye tatlı tatlı horlardı. Bu yüzden Güneşköy'e hiç yağmur yağmıyordu. Çiçekler soluyordu. "Pıt pıt," diye yaprakları yere düşüyordu. Toprak çatlamıştı. "Çat! Çat!" sesleri geliyordu kuraklıktan. Elif ve Can çok üzgündü.
Elif dedi ki: "Can, Uyuyan Bulut yüzünden her yer kurudu. Hayvanlar susuz kaldı."
Can cevap verdi: "Evet, onu uyandırmalıyız!"
Önce köyün büyükleri denedi. Kovalarla su fırlattılar buluta doğru. "Cumburlop!" Bulut hiç uyanmadı. Sadece biraz kımıldadı. Sonra davul çaldılar. "Güm! Güm! Güm!" Sesler gökyüzünde yankılandı. Bulut sadece hafifçe esnedi. "Hııırrr..." diye mırıldanıp uyumaya devam etti. Elif ve Can düşündü. Ne yapmalıydılar?
Elif'in aklına harika bir fikir geldi. "Can," dedi, "Belki de ona tatlı bir şarkı söylemeliyiz! Sert sesler yerine yumuşak, nazik bir ses!"
Can'ın yüzü güldü. "Harika fikir!" dedi. İki çocuk, köyün en yüksek tepesine çıktı. Uyuyan Bulut'a doğru tatlı bir ninni söylemeye başladılar. "Uyu uyu minik bulut, rüyanda yağmurlar gör. Güneşköy'e hayat ver, uyan artık nazlı bulut."
Sesleri o kadar yumuşacıktı ki, bulutun içine "Şırıl şırıl" bir yağmur hayali düşürdü. Bulut hafifçe kımıldadı. Gözleri yavaşça aralandı. "Esneee..." diye bir ses çıktı ağzından. Sonra kocaman bir esneme geldi. "Haaaaa!"
Uyuyan Bulut, Elif ve Can'ı gördü. Gülümsedi. "Ooo, ben ne kadar uyumuşum?" dedi şaşkınlıkla.
Elif dedi ki: "Çok uyudun, Bulut amca. Her yer kurudu."
Bulut çok üzüldü. "Hemen düzeltmeliyim!" dedi. "Püfür püfür" esmeye başladı. Sonra da "Şıp şıp şıp" diye mis gibi yağmur yağdırdı. Toprak "Oh be!" dedi. Çiçekler "Fışır fışır" açtı. Her yer yemyeşil oldu. Köylüler çok sevindi. Elif ve Can da çok mutluydu.
Uyuyan Bulut bir daha hiç bu kadar uzun uyumadı. Ara sıra tatlı uykulara dalsa da, Güneşköy'ü asla susuz bırakmadı. Elif ve Can da her zaman gülümsedi ve köyde mutlu yaşadılar.
...Elif ve Can'ın nazik kalpleri sayesinde bu güzel masal, tüm zorlukların sevgiyle aşılabileceğini gösterdi.
